Op een mooie warme dag in april zat ik op een bankje in een speeltuin te wachten tot de kids voor het Fotofeestje zich zouden melden. Al snel hoorde ik hun uitgelaten stemmen en even later rolden zeven negenjarigen het grasveld op. Iedereen was vol verwachting, behalve de jarige.
Hij keek boos en opstandig. Hij had er helemaal geen zin in.
Zijn ouders deden hun best om hem erbij te betrekken. "Kom op, het is jouw feestje. Doe eens gezellig." Maar hij deed het niet. Mokkend en bokkend slofte hij achter zijn vriendjes aan het park in. Zijn vader had zich de middag heel anders voorgesteld en begon zichtbaar zijn geduld te verliezen.
Ik had vooral met de jarige te doen.
Ik snapte hem wel. Die ochtend was hij wakker gezongen, had hij een spannend cadeau van zijn ouders gekregen en nog een van zijn zusje. Daarna naar school met een schaal traktaties, waar hij opnieuw werd toegezongen. Hij mocht de klassen rond. Na school ging hij direct met zijn vriendjes naar huis, waar alweer gezongen werd, pannenkoeken werden gegeten en nog meer cadeautjes werden uitgepakt. En hophop, schoenen weer aan voor het Fotofeestje.
Het was gewoon te veel. Veel te veel.
Ik stuurde de groep het bos in met de opdracht om een boom op een bijzondere manier te fotograferen en nam de jarige even apart. Een van de andere kinderen wilde mee, maar nee, dit moment was alleen voor hem.
We praatten kort over alles wat er op een verjaardag op je af kan komen. Daarna legde ik hem uit dat hij nu niets hoefde. Echt niets. Hij mocht alleen maar rondkijken met zijn camera en vastleggen wat hij zelf interessant vond.
Ik zag de opluchting over zijn gezicht trekken.
"Denk je dat dat lukt?" vroeg ik.
Hij dacht van wel.
En weg was hij, achter zijn vriendjes aan.
Even later lag de hele groep in het gras om een lieveheersbeestje te fotograferen. En wie maakte de foto waarop je precies ziet hoe het diertje wegvliegt?
De jarige, supertrots.