Een Fotofeestje begint altijd hetzelfde: ik deel stevige, waterdichte (sssst, dat is geheim….😉) camera’s uit en kijk de groep even aan. Elk kind heeft een andere energie, en elke groep heeft een eigen ritme. Door de jaren heen heb ik een hele verzameling kleine opdrachtjes en aanwijzingen opgebouwd die ik kan inzetten zodra ik zie wat een groep nodig heeft. Soms werkt een speurtocht naar vormen, soms een opdracht om iets te fotograferen dat beweegt, soms een spelletje waarbij kinderen elkaar perspectieven laten wisselen. Het zijn geen grote instructies, maar precies genoeg om iedereen op gang te helpen.
Vanaf dat moment gaat het leven. Kinderen rennen weg om iets te zoeken dat alleen zij zien, of blijven juist hangen bij een detail dat hen intrigeert. Er ontstaan mini-expedities, spontane samenwerkingen, onverwachte vondsten. Een groep kan binnen tien minuten omslaan van uitbundig naar geconcentreerd, of andersom. Ik stuur niet strak; ik beweeg mee met wat er ontstaat. Dat maakt elk feestje anders, en dat maakt de foto’s altijd verrassend.
In die variatie zie ik ook iets anders gebeuren. Doordat de activiteit zich aanpast aan hoe kinderen kijken, vallen neurodiverse kinderen vaak vanzelf op hun plek. Niet omdat het een speciaal feestje is, maar omdat fotografie ruimte geeft aan verschillende manieren van denken, zonder dat iemand daar een label op hoeft te plakken.
De foto bovenaan is gemaakt door een van de deelnemende kids!